Samo jądro systemu jest dla typowego użytkownika bezużyteczne. Dopiero po dodaniu odpowiednich komponentów, typowych do danej dystrybucji pokazuje nam prawdziwy potencjał. Wybierając jedną z wielu rozpowszechnianych dystrybucji zaraz po instalacji otrzymamy gotowy system z dobranym oprogramowaniem zgodnym z jego przeznaczeniem.

 

Inne komponenty znajdziemy w systemie biurkowym Ubuntu, inne w systemie BackTrack przeznaczonego główni do penetracji i testowania sieci pod względem jej bezpieczeństwa.

    Każdy Linux wyposażony jest w terminal, za pomocą którego można w pełni korzystać z danej dystrybucji. Jest on bardzo rozbudowanym odpowiednikiem słynnego wiersza poleceń z systemu Windows. Niektóre dystrybucje posiadają tylko tryb tekstowy, który znacznie przyśpiesza pracę doświadczonym użytkownikom, oszczędzając w ten sposób zasoby systemowe oraz uzyskując większy poziom bezpieczeństwa. Pamiętając o nowych zwolennikach, są dystrybucje wyposażone w odpowiednie środowisko graficzne różniące się głównie wykorzystywanymi zasobami systemowymi oraz zróżnicowanym wyglądem.

   Do najpopularniejszych należą:

GNOME - środowisko wymagające sporych zasobów systemowych, skromne a zarazem bardziej przejrzyste.

KDE - najpopularniejsze środowisko bardziej rozbudowane od GNOME, jednak wymagające,

jeśli chodzi o zasoby systemowe.

XFCE - środowisko cieszące się prostotą i elegancją, oferujące mniejszą funkcjonalność, jednak mniej wymagające, jeśli chodzi o zasoby systemowe.

FLUXBOX - lekki menedżer okien, oferujący podstawowe funkcje, jednak dzięki temu, pracuje wydajnie na starszym sprzęcie.

Go to top